- پرفـروش ترینهـا -
سیره تربیتی پیامبران: حضرت موسی (جلد دوم)
استاد و درس (روش آموزش)
دارالشفا
اصول دین نوجوان جلد اول
مجموعه امام شناسی (دوره هجده جلدی)
سیره تربیتی پیامبران: حضرت یوسف (جلد دوم)
حسینیه آیت الله حق شناس
روزهای فاطمه (س) صفایی حائری
مواعظ – جلد سوم: سلسله مباحث اخلاقی مرحوم آیت الله حق شناس
حقیقت عظیم: مجموع بیانات حضرت آیتاللهالعظمی خامنهای(مدظلهالعالی) درباره حضرت فاطمه (سلاماللهعلیها) از 1351 هجری شمسی
طریق نور جلد دوم
رجب ماه توحید و نور
پیشنهاد ما
- پیشنهاد ما -
بهترین تبلیغ
سیره پیامبران
صحبت سالها
نماز باحال
حضرت حجت (عج)
کهکشان نیستی (روایت داستانی از زندگی آیتالله قاضی طباطبایی)
مدارای سیاسی در جمهوری اسلامی ایران (الگوها و روندها)
قرآن ترجمه علی ملکی
بیست و هفت جمله
امام رضا و مامون
ترجمه دوست داشتی صحیفه سجادیه
سخنی از محبوب: مجموعه بیانات و نصایح حضرت آیت الله بهجت (قدس سره)
تازههای نشر
چگونه قدرتمند شویم: در مکتب سردار سلیمانی
مربی حرفهای نماز شو
خانواده خوشبخت
اخلاق الهی
اول وقت: فلسفه نماز
سخنی از محبوب: مجموعه بیانات و نصایح حضرت آیت الله بهجت (قدس سره)
شهیده: شهادتنامه ام ابیها فاطمه زهرا (س)
مدارای سیاسی در جمهوری اسلامی ایران (الگوها و روندها)
اثیر
مواعظ البهجه
- برشی از کتابها-
همیشه عاشقها، باادب بودهاند. اگر خواستی به عشق برسی، باید از ادب شروع کنی.
برای اینکه انسان به اصل دینداری یعنی «ترک گناه» متقاعد شود، باید مراحلی را طی کند تا باورش به ضرورت ترک گناه افزایش یابد، ترک گناه برایش راحت شود و حتی مراقبتکردن دائم برای ترک گناه برایش لذتبخش شود، تاجاییکه سرگرمی زندگیاش، مراقبتکردن برای ترک گناه باشد که نام این مراقبت از گناه، «تقوا» است.
هر موقع در زندگیات نقصی دیدی، نقص مادی و معنوی، نقص روحی و جسمی، به عنوان اولین اقدام، نمازت را بررسی کن؛ شاید در نماز کم میگذاری.
خدا میفرماید: اگر زندگیکردن در این جهان منظم و پیچیده برایت سخت است، بیا با من زندگی کن! من خودم دستت را میگیرم، از تو حمایت میکنم و سختیها و مشکلات را برطرف میکنم.
یا اباالفضل العباس (ع)! کمکمان کن دو رکعت نماز باادب بخوانیم…
وقتی مالمان را به فقیر میدهیم، در واقع به او میگوییم: من که نمیتوانم این بار را با خودم تا قیامت بیاورم، اما تو میتوانی، این بار را برای من بیاور! هیچکسی نمیتواند اموال خودش را با خودش تا قیامت بیاورد، مگر اینکه آن را به دیگری بسپرد تا برایش بیاورد. ادبیات دین ما اینگونه است.





































